W polityce zagranicznej Stalin chciał zrealizować zgodnie z naukami komunizmu idee rewolucji światowej. Pod płaszczem pokojowych zamiarów Związek Radziecki intensywnie zbroił własną armie, która miała “wyzwolić” kiedy przyjdzie na to czas robotników z całej Europy. W 1922 roku w Rapallo ZSRR podpisał układ o przyjaźni i współpracy wojskowej z Republiką Weimarską. Umowa ta (została rozwinięta w 1926 roku) miała dla obu stron duże znaczenie, ponieważ Niemcy mogli bez przeszkód narzuconych przez Traktat Wersalski rozwijać swoje nowe bronie, natomiast Rosjanie mieli dostęp do nowoczesnych technologii. Dobrze rozwijające się kontakty między tymi państwami zostały zerwane z chwilą przejęcia władzy przez Hitlera w Niemczech. Chcąc wyprowadzić komunistyczną Rosję z izolacji Gospodarz regulował stosunki z sąsiednimi państwami. Owocem tego stało się podpisanie paktu o nieagresji z Polską w 1932 roku. Dwa lata później Związek Radziecki został przyjęty do Ligi Narodów.
Już przed wybuchem II wojny światowej w 1939 roku, podstawowe cele polityki zagranicznej Stalina były jasne – dążył on konsekwentnie do polityki geopolitycznej, która miała na celu zaspokojenie jego nieustannego pragnienia bezpieczeństwa poprzez poszerzenie granic ZSRR na zewnątrz i uczynienie Rosji potężną siłą na eurazjatyckim lądzie, z państwami buforowymi na zachód od niej. Ten cel był drążony przed i w trakcie wojny, a napędzały go pragmatyzm, ideologia i paranoja Stalina, co czyniło bezpieczeństwo jego głównym zmartwieniem. „Cel bezpieczeństwa” Stalina nie zmienił się w odpowiedzi na politykę Zachodu, ale jego metody jego osiągnięcia się zmieniały. Przed wojną i aż do 1941 roku cel ten dążył się w kontekście sojuszu z nazistowską Niemcami, które użyły Stalina, aby osiągnąć swoje cele w Polsce i we Francji.
W 1939 roku 23 sierpnia ku zdziwieniu całego świata faszystowskie Niemcy podpisały z komunistycznym ZSRR pakt o przyjaźni, natomiast w tajnej klauzurze Stalin i Hitler dokonali podziału Polski. Wykonując zobowiązania Rosjanie 17 września 1939 roku dokonali zdradzieckiego napadu na walczącą już z III Rzeszą Polskę. Jednak Armia Czerwona została upokorzona w wojnie radziecko – fińskiej prowadzonej w zimie na przełomie 1939/40 roku. Przyjaźń radziecko – niemiecka nie trwała długo, ponieważ 22 VI 1941 roku Hitler zaatakował swojego “przyjaciela” i mało nie podbił ZSRR. Mimo ogromnych strat i błędach Stalina Związek Radziecki wraz z zachodnimi aliantami zdołał zadać klęskę Niemcom.
Po ataku Niemiec na ZSRR cele Stalina pozostały ten same, ale jego metody jego osiągnięcia musiały się zmienić. Kiedy stało się jasne, że Sojusznicy byli wrogo nastawieni do utrzymania przez Rosję granic z 1941 roku po wojnie, Stalin przyjął strategię Frontu Narodowego, która kładła nacisk na demokrację i umiar w celu osiągnięcia swoich celów bez prowokowania Zachodu. Kiedy to oczywiście zawiodło i kiedy Stalin zdał sobie sprawę z ważności Rosji dla sojuszników, zwłaszcza po Jałcie, stał się mniej ugodowy i nie bał się ponownie stać się przeszkodą oraz użyć siły, aby osiągnąć swój cel. Stalin chciał również pomocy ekonomicznej oraz drugiego frontu ze strony Zachodu, aby złagodzić nacisk na Armię Czerwoną. Podobnie jak kwestia granic, te cele pozostały stałe przez całą wojnę, chociaż jego metody ich osiągnięcia zmieniały się w odpowiedzi na politykę Sojuszników. Najbardziej niezwykłe jest to, że Stalin sięgnął po „szantażowanie” Sojuszników, sugerując oddzielnym pokojem z Niemcami, aby zmusić ich do działania.
W trakcie działań wojennych 30 lipca 1941 roku został podpisany układ Sikorski – Majski, który stał się sojuszem radziecko – polskim. Umowa ta zezwalała stronie polskiej na zorganizowania w ZSRR armii, która miała walczyć pod dowództwem generała Andersa. Jednak na skutek pogorszenia się stosunków dwustronnych Armia Andersa wyszła ze Związku Radzieckiego do Iranu ( VIII 1942). W kwietniu 1943 Stalin po wyjściu na jaw zbrodni katyńskiej zerwał z polskim rządem stosunki dyplomatyczne. Ta przebiegła gra dyktatora umożliwiła mu stworzenie podległego rządu polskiego złożonego wyłącznie z komunistów. Stało się to w lipcu 1944 roku w Lublinie, gdzie zależna Krajowa Rada Narodowa, rozpoczęła proces podporządkowywania Polski Stalinowi.
Ostatecznie po wielu oszustwach po II Wojnie Światowej Związek Radziecki zdobył kontrolę nie tylko nad Polską lecz również: Czechosłowacją, Węgrami, Rumunią, Bułgarią i NRD. We wszystkich tych krajach zapanował ustrój stalinowski, który zaczął działać podobnie jak w ZSRR. Dalsza ekspansja komunizmu nastąpiła w krajach azjatyckich, jak w 1949 roku w Chinach, następnie w Korei Północnej, Wietnamie i Kambodży. W 1953 roku 1 marca zmarł Stalin, który był obok Hitlera najokrutniejszym dyktatorem w historii ludzkości. Od tego czasu w komunistycznej Rosji i podległych mu krajach następuje stopniowa odwilż. W 1956 roku na XX zjeździe Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego doszło do odczytania przez Nikitę Chruszczowa – I sekretarza tajnego referatu o zbrodniach stalinowskich. Natomiast na Węgrzech nastąpił wybuch powstania antyradzieckiego. Wystąpienie to zostało krwawo stłumione przez Armię Czerwoną, która przeciw walczącym cywilom wysłała czołgi. Równolegle do wydarzeń na Węgrzech w Polsce w czerwcu i październiku doszło do gwałtownych robotniczych wystąpień o charakterze antypartyjnym i antyrosyjskim.