Pomimo sukcesów Albańczyków z Kosowa w rozwoju społecznym i społecznym, stanowią oni jeden fundamentalny problem, który pozostaje nienaruszony i jest problemem nie tylko dla LDK, ale także dla innych grup, które są zaangażowane w niepodległe Kosowo. Problem ten polega na powszechnym pojmowaniu dostępu do danych tworzonych w ramach „Republiki Kosowa” jako tymczasowego, początkowego do czasu uzyskania przez republikę autonomii, taki był cel walki LDK. Rugova i jej część opowiadają historie, które są spokojne i ograniczone, ale nie mogą być używane przez cały czas w Kosowie, innym państwie albańskim. Dlatego taka wystawa może być aktualnym kandydatem na wystawę identyczną z współczesną. LDK, jeśli lubisz, jak lubię interesować się Serbami, zachowuj się tak, jakbyś chciał się przyznać, lub jeśli chcesz przyjąć dobre i nierealistyczne podejście do opozycji, rzucić się w sytuację.
Organizacją spośród organizacji przeciwnych LDK było Stowarzyszenie Niezależnych Związków Zawodowych (BSPK). Powstała w lipcu 1990 roku, a jej warsztatowi mistrzowie weszli wówczas do własnego warsztatu. Należy zauważyć, że jest jednodniowe podanie generalne z 3 września 1990 r. oraz demonstracja w Prisztinie 1 lipca 1991 r., w której stwierdziłem, że „moje są dialogiem – a wy jesteście”. BSPK działał również na arenie międzynarodowej, nawiązując kontakty z niezależnymi związkami zawodowymi z krajów po rozpadzie Jugosławii, Albanii, Bułgarii, Turcji oraz dziesięciu społeczności z Europy Zachodniej. Delegacje BSPK uczestniczyły w XX Kongresie AFL-CIO w 1993 roku i od tego czasu organizacja zapewniająca uznanie i uznanie organizacji międzynarodowych, takich jak Międzynarodowa Konfederacja Wolnych Związków Zawodowych, Europejska Konfederacja Związków Zawodowych, Światowa Organizacja Pracy czy Międzynarodowa Organizacja Pracy . Jeśli chodzi o odnalezienie politycznych poszukiwań BSPK, a zwłaszcza jej lidera, Hajrullach Gorani często wypowiadał się przeciwko DLK, zarzucając jej „gabinetową” walkę o niepodległość i polityczną nieudolność.
Innym ugrupowaniem przeciwko Serbom w opozycji Rugowy, ważniejszym ze względu na bierny i nieskuteczny opór wobec Serbów, był Niezależny Związek Studentów. Połączenie z Forum Młodzieży jako alternatywą dla LDK i na miejscu było możliwe dzięki pięciu demonstracjom masowych startów we wrześniu 1997 i marcu 1998.
Następny w kolejności, ale bardziej radykalny niż poprzednie, był Ruch Wyzwolenia Narodowego Kosowa. Ugrupowanie to wydało gazetę serpentynową (Clirimi – Wolność), która umożliwiła zwiększenie utrzymania niepodległości Kosowa. Podczas pokazowego procesu w czerwcu 1997 r. 20 osób z tej organizacji zostało skazanych na kary od 2 do 10 lat więzienia.
Trzecią alternatywą dla LDK i alternatywną inicjatywą była Partia Parlamentarna Kosowa (PP), której inicjatorem był rzecznik prasowy UÇK i jego powołanie. PPK rozpoczęło swoją działalność jako partia młodzieżowa przez Veton Surroi (później został redaktorem opozycyjnego dziennika Koha Ditore), a później przez Demacza, który przez 28 lat był więźniem politycznym. Stanowisko PPK wobec polityki Rugovy zostało maksymalnie i radykalnie zradykalizowane podczas regularnych spacerów UÇK z polityką serbską i wojskiem FRJ w 1997 i 1998 roku. Poziom otwartej wrogości osiągnięto podczas operacji wojskowych między NATO a Jugosławią w 1999 roku.