Teorię stworzoną przez Gobineau, rozwinął Lapouge, dochodząc jednak do wniosków jeszcze bardziej drastycznych.
Podobnie jak jego poprzednik, opierając się na wynikach antropologii, podzielił ludność Europy na rasy: aryjską (nordycką), alpejską i śródziemnomorską. Starał się wykazać, że wszystkie osiągnięcia związane z kulturą i dokonaniem organizacji politycznej pochodzą od rasy białej – aryjskiej. Zgadzał się z Gobineau w kwestii upadku kulturowego społeczeństw poprzez mieszanie się ras. Lapouge uważał, że we wszystkich krajach – z wyjątkiem anglosaskich, rasa biała jest już w mniejszości, przy czym elementy rasowo niższe górują już nad ogółem nawet w warstwach wyższych. Triumf miernoty, kariera haseł socjalistycznych, wzrost politycznej demagogii, zanik twórczego rozmachu, marazm, to symptomy rozpoczynającego się kryzysu kultury zachodniej. Jest tak, ponieważ życiem społeczeństw ludzkich kieruje prawo szybkiego niszczenia i zanikania elementów rasowo doskonalszych.
Georges Vacher de Lapouge był francuskim antropologiem i socjologiem, którego prace znacząco przyczyniły się do rozwoju ideologii rasistowskich i eugenicznych pod koniec XIX i na początku XX wieku. Jego teorie, podobnie jak w przypadku hrabiego Arthura de Gobineau, były związane z koncepcją hierarchii ras i miały duży wpływ na rozwój późniejszych ruchów nacjonalistycznych oraz na ideologię nazizmu.
Jednym z kluczowych dzieł Lapouge’a była praca „L’Aryen, son rôle social” („Aryjczyk i jego rola społeczna”), opublikowana w 1899 roku. Lapouge, bazując na pseudo-naukowych teoriach rasowych, promował ideę wyższości rasy aryjskiej i jej dominującej roli w historii ludzkości. W przeciwieństwie do Gobineau, który skupiał się bardziej na historycznych i cywilizacyjnych aspektach nierówności ras, Lapouge próbował nadać swoim twierdzeniom bardziej „naukowy” charakter, opierając się na współczesnych mu badaniach z zakresu antropometrii, czyli pomiarów fizycznych ludzkich ciał, szczególnie czaszek.
Lapouge wprowadził termin „rasa aryjska” jako grupę ludzi o specyficznych cechach fizycznych, takich jak długie czaszki (dolichocefalia), wysoki wzrost, jasne włosy i jasne oczy. Wierzył, że te cechy były powiązane z wyższymi zdolnościami intelektualnymi i moralnymi, co stawiało te grupy w uprzywilejowanej pozycji względem innych ras. Jego teorie były zgodne z popularnymi wówczas ideami eugeniki, czyli dążeniem do „poprawy” ludzkiej rasy poprzez selektywną reprodukcję i eliminację niepożądanych cech.
Lapouge, podobnie jak Gobineau, argumentował, że mieszanie ras prowadzi do degradacji społeczeństw i upadku cywilizacji. Jednak jego prace były bardziej skoncentrowane na naukowych (choć fałszywych) podstawach tego twierdzenia, co sprawiało, że jego teorie były postrzegane jako bardziej wiarygodne w oczach niektórych współczesnych mu naukowców i polityków. Przez to stał się jedną z kluczowych postaci w rozwoju naukowego rasizmu, który miał znaczący wpływ na polityczne i społeczne ruchy rasistowskie w Europie.
Teorie Lapouge’a miały szczególnie silny wpływ na rozwój myśli rasistowskiej w Niemczech, gdzie idee o wyższości „rasy nordyckiej” i konieczności zachowania czystości rasowej były szeroko propagowane przez ruchy nacjonalistyczne i później w nazizmie. Jego prace odegrały istotną rolę w kształtowaniu ideologii rasistowskich, które stały się fundamentem polityki rasowej III Rzeszy, a zwłaszcza polityki eksterminacji, jaką nazistowskie Niemcy prowadziły w ramach Holokaustu.
Georges Vacher de Lapouge był jednym z głównych teoretyków rasizmu naukowego, który poprzez swoje prace starał się nadać hierarchii rasowej „naukowe” uzasadnienie. Jego idee o wyższości rasy aryjskiej, oparte na pseudonaukowych badaniach antropometrycznych, odegrały kluczową rolę w rozwoju eugeniki i rasizmu, które miały niszczycielski wpływ na historię XX wieku, zwłaszcza w kontekście nazizmu i jego zbrodni.