Rozdział 8 określał zasady prawa wyborczego. Ustanawiał czteroprzymiotnikowe (powszechne, równe, bezpośrednie i tajne) wybory do Sejmu oraz do rad narodowych. Szczegółowo regulował zasady czynnego i biernego prawa wyborczego.
Rozdział 9 dotyczył godła, barw i stolicy Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Godłem był wizerunek orła białego w czerwonym polu, barwami – kolory biały i czerwony, a stolicą – Warszawa.
Rozdział 10 określał warunki zmiany konstytucji. Mogła ona nastąpić tylko w drodze ustawy, uchwalonej przez Sejm, większością co najmniej dwóch trzecich głosów w obecności co najmniej połowy ogólnej liczby posłów.
Do roku 1980 konstytucja modyfikowana była 11 razy. W ich wyniku nie zmieniła się jej zasadnicza konstrukcja, dotyczyły one spraw różnej wagi dla ustroju i wykazywały zróżnicowaną trwałość. Zmiany o charakterze zasadniczym, noszące cechy rewizji konstytucji (dotyczące naczelnych zasad ustroju państwa) przyszły dopiero z rokiem 1989.
Pierwsza nowelizacja konstytucji została dokonana ustawą z 25 września 1954 roku. W jej wyniku stworzone zostały podstawy reformy podziału terytorialnego na wsi, wskutek czego, w miejsce dotychczasowych dużych jednostek w postaci gmin, powstały mniejsze – gromady i osiedla. Reforma ta nie spełniła oczekiwań ówczesnych władz, nie zostały przeprowadzone do końca przemiany na wsi związane z planowaną kolektywizacja rolnictwa i wskutek tego stan przez nią wprowadzony uległ w 1972 roku kolejnej reformie.
Druga zmiana została przeprowadzona 13 grudnia 1957 roku. Polegała na bardzo istotnym uzupełnieniu treści konstytucji. Była ona związana z zasadniczą reforma aparatu kontroli państwowej i z przywróceniem Najwyższej Izby Kontroli jako organu niezależnego od rządu i podległego Sejmowi. Wprowadzono do konstytucji rozdział 3a „Najwyższa Izba Kontroli” z czterema artykułami (28a-28d) o zasadach jej funkcjonowania.
Zmiana trzecia dokonana ustawą z 22 grudnia 1960 roku, była związana z ustaleniem stałej liczby posłów na Sejm. Dotychczasowa norma przedstawicielstwa (w art. 16), 1 poseł na 60 tysięcy mieszkańców, powodowała stały wzrost liczby mandatów (z 425 w 1952 roku do 459 w 1957 roku). Odtąd Sejm składał się z 460 posłów.
Kolejna, czwarta zmiana dokonana ustawą z 15 maja 1961 roku, polegała na zmianie składu Rady Państwa (art. 24), został on zwiększony do liczby 17 osób w rezultacie zmieniła się liczba członków z 9 do 11.
W wyniku piątej zmiany z 19 grudnia 1963 roku, uległa wydłużeniu kadencja rad narodowych (art. 34). Wynosząca do tej pory 3 lata została przedłużona do lat 4, co pozwoliło na ujednolicenie kadencji Sejmu i rad narodowych, a tym samym na przeprowadzenie łącznych wyborów do wszystkich organów przedstawicielskich.
Szósta nowelizacja była związana z reformą najniższego szczebla struktury administracyjnej, przeprowadzono ją 29 listopada 1972 roku, a w jej wyniku likwidację gromad i osiedli, i powrót do gmin.
W konsekwencji siódmej zmiany z 27 września 1973 roku i ósmej z 23 listopada 1973 roku, zmianie uległ tytuł rozdziału 5, sformułowanie „terenowe organy władzy państwowej” zastąpiono brzmieniem „terenowe organy władzy i administracji państwowej”. Dokonano także zmian na wyższych szczeblach struktury administracji. Zasady reformy z 1972 roku dotyczące gmin rozszerzono na wyższe szczeble, oznaczało to m.in. wprowadzenie jednoosobowych organów administracji państwowej na tych szczeblach.
Dziewiąta zmiana została uchwalona 28 maja 1975 roku. Dotyczyła przejścia z trójszczeblowej struktury podziału administracyjnego na dwuszczeblową. Oznaczało to likwidację powiatów i zwiększenie liczby województw.
Najszerszy zasięg miała dziesiąta nowelizacja z 10 lutego 1976 roku. Poszerzyła ona w treści konstytucji ideologiczne założenia ustroju (Art. 1 ust. 1 otrzymał brzmienie „Polska Rzeczpospolita Ludowa jest państwem socjalistycznym” w miejsce zapisu „Polska Rzeczpospolita Ludowa jest państwem demokracji ludowej”; po art. 2 dodano art. 2a i 2b o znanej treści: „Przewodnią siłą polityczną społeczeństwa w budowie socjalizmu jest Polska Zjednoczona Partia Robotnicza (…)” oraz do art. 3 dodano: „Polska Rzeczpospolita Ludowa ochrania i rozwija socjalistyczne zdobycze polskiego ludu pracującego miast i wsi …”), wprowadzała deklaracje dotyczące zadań państwa, a także zasad jego działania (Art. 7 otrzymała brzmienie: „Podstawę ustroju społeczno-gospodarczego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej stanowi socjalistyczny system gospodarczy, oparty na uspołecznionych środkach produkcji i socjalistycznych stosunkach produkcji”), objęła prawa i wolności obywatelskie, dokonała konstytucjonalizacji pewnych dziedzin i instytucji życia społecznego [określenie roli PZPR, stosunków międzypartyjnych, istoty Frontu Jedności Narodu, a także zasad polityki zagranicznej (dodano art. 3a: „Polska Rzeczpospolita Ludowa w swej polityce: 2) nawiązuje do szczytnych tradycji solidarności z siłami wolności i postępu, umacnia przyjaźń i współpracę ze Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich i innymi państwami socjalistycznymi … ”)].
Dotyczyła także w szerokim zakresie aparatu państwowego. Najważniejsze zmiany w tej dziedzinie to: nowa pozycja prawna Najwyższej Izby Kontroli, która z organu niezależnego od rządu stała się organem podporządkowanym nie tylko rządowi, ale i nadzorowi premiera (art. 28b i c). Konstytucyjne podstawy otrzymało Prezydium Rządu (art. 31), które dotychczas miało oparcie w akcie prawnym Rady Ministrów. Utrwalono także zmiany przeprowadzone w latach 1972-1975 w strukturze terenowych organów władzy i administracji państwowej. W wyniku tej nowelizacji został ogłoszony jednolity tekst ustawy zasadniczej, który z pewnymi uzupełnieniami przetrwał aż do roku 1989.
Jedenasta zmiana wprowadzona w 1980 roku dotyczyła Najwyższej Izby Kontroli, przywracając jej model organizacyjny oznaczający niezależność od rządu.