[zaraz po upadku komunizmu zaczęły się prace nad nową konstytucją; projektów było wiele i o nich mówi ta praca]
W kwestii Państwo – Kościół wystąpiło jeszcze większe zróżnicowanie. Dwa ekstrema tworzyły tu projekt KPN, wyznaczający „naczelne stanowisko” religii rzymskokatolickiej i projekt SLD, stanowiący świeckość państwa „Rzeczpospolita Polska jest państwem świeckim.” (art. 7 ust. 1).
Inne projekty lokowały się między tymi dwoma biegunami: projekt „Solidarności” akcentował „współdziałanie” państwa z Kościołem katolickim oraz z innymi Kościołami w art. 6 ust. 3., projekt Senacki akcentował regulację konkordatową stosunków z Kościołem katolickim w art. 3 ust. 2., projekt PSL-UP i UW wyodrębniał jedynie Kościół rzymskokatolicki spośród innych Kościołów i związków wyznaniowych: „W celu realizacji praw i potrzeb obywateli państwo współdziała z Kościołem rzymskokatolickim i innymi Kościołami (…)” (PSL-UP art. 9 ust. 2. Zakazy dyskryminacji lub uprzywilejowania z powodu przynależności do jakiegokolwiek Kościoła przewidywał projekt KPN (art. 11 ust. 3), a zakaz uprzywilejowania jakiegokolwiek Kościoła – projekt SLD (art. 7 ust. 4.).
Szczególny rodzaj prawa międzynarodowego w postaci konkordatu ze Stolica Apostolską pojawił się w projektach: Prezydenckim (jako możliwość fakultatywna art. 9 ust. 2), oraz w senackim (art. 3 ust. 3) i „Solidarności” (art. 6 ust. 2) w ujęciach stanowczych. Projekt SLD stanowi, że: „Żaden Kościół ani związek wyznaniowy nie może być uprzywilejowany jakąkolwiek ustawą lub umową międzynarodową.” (art. 7 ust. 4).